Het ontstaan van craniosacraal therapie
Het ontstaan van craniosacraal therapie
Het was begin jaren zeventig van de vorige eeuw toen de arts John Upledger (Amerikaan) assisteerde bij een operatie in het bovenste deel van de nek. Zijn taak was niet meer dan het vast- en stilhouden van het buitenste vlies van het ruggemerg, de dura mater. Tot zijn en eigenlijk ieders verbazing lukte dit niet omdat er zich een ritmische beweging voordeed van de dura mater, die de ademhaling of de hartslag niet volgde.
Deze waarneming wekte de interesse van John Upledger en is uiteindelijk het fundament gebleken waarop de craniosacraal therapie is ontwikkeld. Nader onderzoek wees uit dat het hersen- en ruggemergsvocht een constante beweging vertoont. Ergens in de hersenen wordt dit vocht aangemaakt uit de bloedbaan om op een andere plek weer aan deze bloedbaan terug gegeven te worden. Doordat de schedelbeenderen ten opzichte van elkaar enige bewegingsruimte hebben biedt dit de mogelijkheid om een beetje uit te zetten en weer te krimpen. Deze aanvoer en afvoer zorgen voor een golfbeweging in dit vloeistofsysteem die voelbaar is en bij bovengenoemde operatie zelfs zichtbaar was. John Upledger heeft dit het craniosacraal ritme genoemd.